hikâyeden…

Duşa girdi… Beş dakika sonra duşakabinin şeffaf yüzeyinde bıraktığı beyaz yapışkan izlere bakarken buldu kendisini.

Kendi vücuduna yabancılaşacak, kendi vücudundan tiksinecek kadar pis hissediyordu. Acele ve beceriksizlikle duş jeli ve lifini aldı. Duş jelini life sıktı. Köpürmeyeceğini fark etti. Lifi suya tuttu, iyice ıslattı, fakat döktüğü jel de heba oldu, aktı gitti. Tekrar jel sıktı life. Göğsünün ortasındaki kıllı yerden başladı lifi sürmeye. Daha iyi köpürtebiliyordu bu şekilde. Sonra göğsünün ortasından bütün vücuduna yaymaya başladı köpükleri. Elini izliyordu, bir yandan da elindeki lifi, lifin köpük oranını ve geçtiği yerlerde yeterince köpük bırakıp bırakmadığını. Kendini bildi bileli göbeğinde olan benine takıldı gözü. O kıl hep o benin üzerinde miydi yoksa yeni mi çıkmıştı emin olamadı. Kafasını beni ile ilgili kötü ihtimallerden uzaklaştırmak istedi. Bu istek, derhal temizlenme isteği ile birleşti ve bütün vücuduna hızla sürmeye başladı lifi. Birazcık daha ıslattı, biraz daha duş jeli sıktı -bu sefer elini korkak alıştırmadan-, hızla ve neredeyse öfkeyle köpürtüyordu her yerini.

Duşun şeffaf yüzeylerine sıçrattığı köpüklere baktığında filmlerdeki cinayet sahneleri geldi aklına. Duşta katledilmiş birinin kanı gibi duruyordu beyaz sabun köpükleri. Köpüklerin arasındaki inatçı lekeleri, iğrenç bir virüs, bir sülük gibi şeffaf yüzeye yapışmış duran beyaz yoğun lekeleri seçebildi. Birisi daha katledilmişti duşta. Kanlarının renkleri aynıydı. Birbirlerine genetik yakınlığı olan iki türün bireyleri bir duşun içinde katledilmişlerdi sanki. Yüzü buruştu tiksinmeyle. “Ne katliam ama!” dedi. Sonra hüzün ve rahatlama ile karışık bir acımaya dönüştü ifadesi. “İyi ki yahudi değilim. Yoksa karmamın ırkçı piçin teki olduğunu savunurdum…” Uzun bir soluk verdi rahatlayarak. “İşte o zaman insanlar sıyırdığımı düşünürdü.”